De hòckeeey?

Mijn jongste zoon is vorig seizoen gestopt bij de voetbal, voor hem volledig logisch. Een team met te ruwe jongens, die niet echt geweldig kunnen luisteren was de standaard. Gevolg? Chaos op de training, chaos in de wedstrijd. En dit is voor mijn jongste een taaie kost, een jongen die liever danst, discussieert, voor rede vatbaar is en bovenal erg goed leert als mensen iets uitleggen. Met een berg jongens van 7 jaar beïnvloed door een concentratiespan van een vis plus trainers die "erg modern" een democratie in het team willen, krijg je een ongecoördineerde bende. Oplossing?

Naar de hockey.

Het begon al met het idee van hockey. In mijn summiere beleving een sport voor de elite, de hogeropgeleiden, de aristocraten, de moderne edelen van onze maatschappij. Maar goed, bleu dat ik ben wil ik met een "open mind" naar hockey kijken. Kostte wel even wat, zeker als de rekening op de mat komt. Drie keer duurder dan voetbal, en dan heb je in de winter niet eens hockey in de zaal, dit kost extra. Goed goed, ik moet doen als een aristocraat, dus deze rekening past daar goed bij. Misschien krijg ik er wel meer voor terug, naast natuurlijk een blije zoon.

De appgroep wordt opgezet, belangrijk om natuurlijk structuur aan te brengen dus is er de "stick together" meeting, waar de taken worden verdeeld. Ik hou me afzijdig, mijn vrouw is veel beter in dit soort sociale gedoetjes. Ik ben meer van hier en daar wat helpen zoals een veld opzetten, maar na het zien van de rekening verwacht ik dat dat geregeld is.

In de volgende dagen ratelt de appgroep als een gek, licht asociaal en ongeïnteresseerd dat ik ben volg ik het voor geen meter en laat ik dit bij mijn vrouw de teammanager liggen.

Na dagen van stress voor iedereen, verwacht ik, gaat het eigenlijk beginnen, we gaan naar de hockey. Een eerste wedstrijd thuis. Mijn zoon heeft er zin in, ik ben zenuwachtig, voldoe ik wel om tussen de edelen van ons volk te lopen, of zal ik te plebs zijn. Hoe dan ook, we gaan niet met onze 30 jaar oude auto waar de schimmel op het dak zit, en bovendien als een Ferrari klinkt door de lekke uitlaat. Daar kan je natuurlijk niet mee aankomen tussen de grote Volvo's. We moeten op de fiets.

Eenmaal aangekomen is er een zekere onrustigheid bij de groep, even voorstellen, elkaar aftasten en elkaar aankijken wat er nu precies moet gebeuren op het veld. Blijkt de adel ook niet te weten hoe je een veld uitzet. We moeten dit dus echt zelf doen, die hoge contributie maakt niet dat het goed is geregeld. Sterker nog, de voetbal was oprecht beter geregeld.

Eenmaal uitgezet lijkt het allemaal mee te vallen, ik kan meepraten met de aristocratie, mijn zoon vindt het fantastisch en ik kijk naar een sport waar ik nog niks van begrijp. Ik heb alleen geen idee waarom de contributie zo hoog is. Misschien de aristocratische bestuurders.

Volgende keer durf ik met mijn "Ferrari" te komen.